På tide å ta ned fugleneket.
Litt trist med sommar utan plen, men det går bra, sola er her ikkje altfor ofte heller.

Trur dei vart litt lei av knipsinga mi.

I måro e det plutselig UL! Nåke so fantastisk. Ja, det va dagens ord, men UL e virkelig fantastisk.
Følg med på itro.no!

Solveig Leithaug Henderson

Lyset skinner i mørket,
          og mørket har ikke overvunnet det Joh.1,5 .

Perfekt kveld med Kari. Våre foreldre va i bursdagsselskap, so me va aleina heima, og da e faktisk sjukt deilig i blant! Me åt gryn og jughurt og melk og bringebærsyltetøy og slikt godt, medan me planla ka me sko ha te middag, og søkte på ymse på nettet som inneholdt Kesam, for da hadde me i kjøleskapet. Me landa på pizza. Så kjørte me på butikken og kjøpte litt me trengte te pizzaen, og eg fann ut at det e komt BALHOLM på butikken vår! Så da måtte me kjøpa for å mimra litt og støtta litt, og visa at det faktisk e litt ettespørsel ette den dyre drikko som ingen andre sikkert tar seg råd te å kjøpa fordi dei ikkje veit kva fantastiske greier det e. Trist. Men detta va altså fryd. Så gjekk me på Veten, veret som før var så flott hadde no skifta te grått, regnfullt og skoddete, men varmen var der fortsatt, så det va deilig å gå. Strandaveien va litt lengre enn me kunne huska, men me kom oss opp og ner igjen, og heim te pizzalaging og planlagt 17again-sjåing. Men den begynte visst litt tidligare enn eg trudde, og så tok ting som alltid lenger tid enn planlagt. Deiga ska visst hevast og sånn, gitt.. So då måtte den filmen bli nedprioritert. Eg som var så glad for at den gjekk på TV fordi ingen ville sjå den med meg på Sygna. Men da gjorde egentlig ingenting, bare litt irriterande når me har tenkt å gjera nåke, men so blir da ikkje heilt sånn likavel. Men hallo (hei hei ja, høre eg for meg Anna Irene sei), det må tålast, kvelden var fortsatt flott! Me blei og ganske så svultne ettekvart sio detta tok litt tid, så me åt ganske masse fyll mens me tok på. Det va forresten kvit pizza me sko laga, inspirert av Sommeråpent, tante Flurina og internett. Oppskrifto blei ca sånn: Litt for grov deig, med too much grovt mjøl i forhold te lyst, slik at det blei ein litt for fast konsistens, men smaken var god! Kesam på heile, pesto på halve, tomat på ein kvart, skinka på ein kvart, kvitløk på ein halv, cashewnøtte på pittelitt, pinjekjerne og ruccola rundtomkring, og eit krydder med eit rart navn med kvitløk i. Når den endeleg var ferdig satt me oss opp på loftet og hadde 10 things I hate about you som bakgrunnsunderholdning (eg såg forresten bare begynnelsen og slutten, og då va det ein ganske fantastisk film! absolutt ikkje kvalitetsmessig, på nåken måte, eller jo, må innrømma at Heath Ledger va utrulig kjekk når han va veldig ung)og til poenget: og åt vår fantastiske pizza og salat, med fantastiske Balholm til. Eit meget godt og hyggeleg måltid. Me måtte forresten ta heilt like stykke heilt samtidig i begynnelsen for å smaka dei ulike kombinasjonane samtidig.. Sære ja, men me koste oss med å gjera litt masse ut av denne pizzaen. Me sko egentlig eta jordbær seinare, men da va ikkje plass.. EG E HÅPLAUS! Eg sko liksom prøva nåke sjeldent her, eit kort innlegg med korte punkt.. Ser kor godt det har gått, allerede.

Perfekt dessert/kaffimat. Jordbær, is og brownies lagd frå botn frå Familien-oppskrift. Det e seriøst ille lenge sio eg har laga nåke sånt uten Toropose, så eg måtte bare sjekka at det gjekk an. Og da gjorde da, for da blei godt!

Perfekt sommartur. Ette masse avslapping va det plutselig ikkje så deilig lenger, så mamma og pappa gjekk på tur, Kari sko på joggetur, og eg hadde stått ute på terrassen og sentra og serva volleyball med meg sjøl, og hadde lyst å gjera nåke, so då blei da joggetur på meg og. I marka, for eg like ikkje folk. Der va da svært vått, og eg trakte i gjørma og blei svart oppøve heile beinet, og det va skikkelig gøy faktisk, så sprang eg i alle sølepytta eg fant nerøve grusveien i Austefjorden, so kom eg te sjøen og fekk lyst å bada, so då jogga eg opp og ner igjen den litle grusveien for å “fortjena” (ikkje det at eg bryr meg så hardt) eit bad. So då bada eg eit deilig bad med joggeskona på, ganske artig. So jogga eg nett opp te marka og gjekk i den ganske lenge, og va i skikkelig godt humør! Hørte på masse fin musikk og koste meg. Og så kom eg te nåken fine bomstra som eg måtte plukka, og då måtte eg plukka alle dei andre fine sortane eg og fant, utrulig kor mange fine villblomstra da finst! Eg toppa turen med å eta nåken blåbær i skråningen nedfor huset vårt. Lykke og glede å få ein slik fin sommaropplevelse midt i da fraværande sommarveret.

Særs nøgd.                              Skjeten, blodig og barsk.     Og bløøøt (det e kanskje sånn ein bare seie om gutta, jaja).

Og må ta bilde av buketten frå alle vinklar, jadda.

Detta va tidenes skryteinnlegg, eit slikt eit som alle typisk legg ut og alle andre tenkjer at gurimalla, ho der va no flink og sprek og lykkelig – heile tida, men så fins det mange mindre perfekte ting innimellom som ein ikkje dele med verden. Men eg skreiv detta forda da mesta av detta skjer ytterst sjelden, så då ville eg dela da den gongen da skjedde. Det e vell kanskje sånn med dei fleste andre og, så ingen grunn til missunning. Men no sko det handla om alt det perfekte eg har opplevd denne helga. Men alt detta va jo faktisk ikkje perfekt heller. Eller jo, eller nei, eller eg veit ikkje heilt ka perfekt betyr. Poenget e vertfall at eg ikkje kunne hatt da stort betre! Og at Gud er god som mellom anna har laga ein slik flott natur! Og at han lar oss få ha det så bra! TAKK.

Og da e faktisk veldig forskjell på syklane, hennas e mykje raskare enn min. Før når me har sykla med dei har eg trudd eg bare va mykje dårligare enn ho te å sykla, men so lånte eg hennas sykkel te bussen her ein dag, og då merka eg kor lett den va å sykla fort med, so då fekk eg opp sjøltilliten litt.

Men grunnen te at me sykla va altså den at me sko på Kleppaksla fordi me hadde blitt vekt av at mannen som skifte ut ovnen vår bråkte so heise når han skjærte i veggen og banka og styrte på, og det va umulig å sova igjen. Derfor tok me altså ein morgontur i da fina sommarveret. Eg var først særs trøytt, vertfall når me gjekk oppøve ette at eg va litt kjørt ette å sykla opp den siste bakken, men på heimøveveien var eg svært så opplagt. Så detta kan altså anbefalast. Trur kanskje eg bør ta ein god del fleire sånne tura for å motbevisa pappa sine fordomma mot meg og min fysiske form og interesse for fysisk aktivitet.

Tenk at me er ferdige på Sygna! Eg trur eg droppar det lange innlegget med skildringar av kjenslene rundt det at vår tid på Sygna er forbi. For det er uansett for vanskeleg å forklare. Vondt på ein god måte kanskje? Eg trur det var noko slikt eg følte den kvelden eg hadde kome heim og sendte meldingar med Anna Irene som fortsatt var der oppe på dubletten vår. Fælt at eg berre hadde reist, sånn ganske plutseleg. Men på eit vis var det godt å kjenne sakn og kjærleik og. Eg grein forresten ikkje. Så mykje vertfall. For det gjorde eg på Regionsmøte i Førde når Joakim (rektor Hector) snakka så flott om Sygna, at han meinte Sygna hadde noko unikt osv. Då merka eg kor utruleg takksam eg er for desse åra! Det var forresten eit utruleg flott misjonsmøte elles og, det på regionsmøte altså. Ei slags fin avslutning på Sygnatida. Og eg var altså ganske rørt.. Og trudde eg hadde grine frå meg, og ikkje skulle gjere det når eg reiste, men så var det på ein måte meir trist enn eg eigentleg hadde trudd, å stå ute på båten og vinka te Vida, Ingrid Hovda og Jon Olav medan dei, Sygna og Balestrand forsvann meir og meir, og vite at denne tida får me aldri igjen. Eg kjenne da skikkelig i hjerta når eg tenke på da og skrive om da! Det er eigentleg ikkje sånn trist, trist, me er berre utruleg heldige som har fått opplevd det me har opplevd, og har fått så mykje godt derifrå. Heldige som får oppleva at det e trist å reisa. Jada, ka skjedde med det eg skreiv heilt først her, om å droppa detta lange kjenslemessige? Men ette at me hadde stått ute å vinka, satt me oss inn på båten og leste i minnebøkene. Det toppa jo alt, når så mange fine folk skrive så masse fint! Me betyr forresten Guro, Ingrid Blom og meg.
No er altså dette kapitlet ferdigskrive, men eg trur og håpar at resten av boka i stor grad vil byggja på detta Sygnakapitlet. Kanskje eg skulle skrive ei bok eg, då kunne eg skrive så mykje eg ville utan at det gjorde noko, for ei bok skal jo vere litt lang. Jadda, takk for meg.

Eg klare aldri bestemma meg for om eg ska skriva rein nynorsk eller ein eller annan rar blanding av mi dialekt, andre si dialekt og nynorsk og kanskje bokmål og kanskje anna, so då blir det fort ein blanding, blanding av dei to altså. Me får sjå om det ein gong betrar seg. Og å fatta meg i korthet klare eg vertfall aldri.

I måro ska eg møta denne mi vakre:

og so ska eg te Tau med familien.

Livet er fint. God natt.

Eg stend og ser på ei nagla hand

Eg stend og ser på ei nagla hand,
ho spikra til krossen vart.
Og lell ho løyste mitt trelleband
i dødsstundi skum og svart.

Eg stend og ser på ei nagla hand,
der blodsdåpar tunge fell.
Ho opna veg til eit fridomsland,
der straumar av vårliv vell.

Eg stend og ser på ei nagla hand,
min Frelsar, det var for meg!
Og difor ikkje eg anna kan,
enn tilbe og elska deg.

Og når eg eingong i livets land,
får skoda deg som du er.
Då ser eg, Jesus, di frelsarhand,
ho merke av naglar ber.

Trygve Bjerkrheim

Den stunda i Getsemane

Den stunda i Getsemane
Eg aldri gløyma kan,
Då du låg skjelvande på kne,
Min Gud og Frelsarmann.

Kor

Getsemane, Getsemane,
Der du, min Frelsar god,
For meg låg skjelvande på kne
Så sveitten draup som blod!

Du sorgtyngd inn i hagen kom
Og stridde sårt for oss,
Du tok vår synd, vår død og dom,
Du bar det til din kross.

Kor

Av kjærleik der du sveitta blod,
Av kjærleik der du bad,
Av kjærleik skjelvande du stod,
Så eg går frelst og glad.

Kor

Men vil min kjærleik kolna av,
Min Frelsar, eg deg bed:
Å, minn meg om din kross og grav
Og om Getsemane!

Kor

Ed­ward P. Ham­mond
(Må ta med at når denne songen vart omsett til nynorsk av Johannes A. Barstad var det visstnok den fyrste kristne songen som fekk gjennomslag på nynorsk. Det er litt kult. http://www.hymntime.com/tch/non/no/denstund.htm)

No har eg komt heim te Sotra på påskeferie, og det e deilig. Rart kor fantastisk det e å bare kunna ligga på sofaen, og å sjå i kjøleskap og andre skap og finna masse godt av ulikt slag. Egentlig e da mesta her heima godt når ein går på internatskule. Maten på Sygna e faktisk god, men veldig digg med forandring, og ingenting slår jo det ein får heima!

Denne påsken er det faktisk husmorskule heima hos oss. Det var egentlig ikkje planlagt, men det har bare blitt det, og eg trur eg e den einaste i familien som veit om den. Men det e jammen på tide, for eg har snakt om det i lange tider, at eg må få litt opplæring av mamma for å bli skikka te å flytta ut på skikkelig, og ettekvart å forhåpentligvis bli ei (god) kåna. Det må nevnast at eg nok e usedvanlig lite flink på kjøkkenet, og har vore med på svært lite av huslige ting, derfor trengs det litt kursing. Det e forresten bare husmorskule nivå 1 som foregår denne ferien. Så langt består den av:

Sconesbaking – grove, fine og gode, men litt for kompakte – litt meir bakepulver neste gang.
Salatlaging – salat, agruk, cherrytomata, sukkererte, mais og fetaost – fin kombinasjon, ikkje for mykje rart oppi – vellykka!
Smørkremlaging og lefsesmøring – rørte sammen smør og sukker, og smørte det på lefsene te mamma. Blei svært godt! No gjenstår det bare å læra å baka dei, det får bli på level 2.

Ellers har eg følgt med på mamma sin matlaging, og spurt korleis ho gjer ting, som til dømes når ho lagde blåbærpai i dag. Eg fekk og høra om korleis dei lagde fiskepai på fiskekurs med barnehagen.. Det va egentlig lite interessant, for eg har ikkje tenkt å laga det i mitt liv. Men ellers sette eg pris på alle råd og tips, og suge te meg alt eg kan : )

Og so har eg plana om å laga sånne god tebriks som Anna Irene lage, og ellers fortsetta å følga med på mamma når ho gjer ting, og kanskje dukke det opp fleire oppdrag utøve ferien og.

Det må og nevnast at eg gjekk ein liten tur i marka med mamma i går, og me (ho) brukte ca heile turen på å sjå ette, og snakka om kvitveisen som kanskje hadde komt. Rett ette me hadde slutta å leita utbryte ho “Nei, sjå der! Der e der to jo!” Ho tok dei med seg heim og, sjøl om eg syns da va litt fælt å ta dei einaste so hadde sprunge ut. Artig opplevelse. Veit ikkje om detta høre inn under kurset, men eg føle på ein måte det har ein viss samanheng. Den voldsomme interessen for blomstra bør kanskje og lærast? Litt av den har eg allerede då. Eg har aledeles ikkje tenkt å bli ein kopi av ho altså, men ho har jo ein del kvaliteta eg har lyst å ha med meg : )

Her e litt godt påskebudskap. Sånn for å avslutta med nåke vetigt ette alt detta maset.